Historia Futsalu rozpoczyna się w Urugwaju. Pierwszy pokaz gry w pięcioosobową odmianę piłki nożnej odbył się latem 1930 w stolicy tego kraju – Montevideo, a za jej twórcę uważa się Urugwajczyka Juana Carlosa Cerianiego. W pierwotnym zamyśle Futsal powstał z myślą o dzieciach - rozmiary placu gry dostosowano do ich potrzeb oraz możliwości. Duże znaczenie  miał także ograniczony dostęp do pełnowymiarowych boisk. Ceriani przewidział możliwość gry zarówno w hali, jak i na zewnątrz. Równolegle w São Paulo w Brazylii powstała podobna odmiana gry w piłkę nożną. Mecze były rozgrywane na boiskach do koszykówki, bez użycia band.
     Futsal w swojej początkowej postaci zdobył szybko  dużą popularność w Ameryce Południowej, szczególnie w Brazylii. Brazylijska Konfederacja Sportu jako pierwsza spisała przepisy futebol de salão w 1958. Pierwszą oficjalną międzynarodową imprezą stał się – rozegrany w 1965 – Puchar Ameryki Południowej, w którym zwyciężył Paragwaj. W sumie przeprowadzono 7 jego edycji, ostatnią – w 1979, a pozostałe sześć wygrała Brazylia.
     W roku 1971 powołano Międzynarodową Federację Futsalu – Federación Internacional de Fútbol de Salón (FIFUSA) do zarządzania grą i rozgrywkami. Swoje pierwsze Mistrzostwa Świata FIFUSA zorganizowała w 1981 oczywiście w São Paulo. W 1985 utworzyła obecnie najpowszechniej używaną nazwę dyscypliny.
     W 1988 FIFA włączyła piłkę nożną halową do swoich kompetencji, jako nową dyscyplinę i spisała jej zasady. Pierwsze Mistrzostwa Świata w Halowej piłce nożnej FIFA odbyły się w styczniu 1989 w Rotterdamie w Holandii i zakończyły triumfem Canarinhos. Uczestniczyło w nich 16 zespołów narodowych. W 1992 impreza nazywała się Mistrzostwa Świata w piłce pięcioosobowej FIFA i została rozegrana w Hongkongu. Od mistrzostw w 1996 w Gwatemali obowiązuje obecna nazwa, Mistrzostwa Świata w Futsalu FIFA.
  

__________________
źródło: pl.wikipedia.org